BABAMIN GURURLA BAKTIĞI O AN

Dün akşam, Uluslararası Radyocular Birliği tarafından düzenlenen 13. Uluslararası Alkışı Hakedenler Ödülleri gecesinde, ‘HabercaddesiTV Başarılı Genel Yayın Yönetmenliği’ ödülüne layık görülmenin mutluluğunu ve gururunu yaşadım. Hayatım boyunca unutamayacağım o gecede sahnede elimde ödülüm vardı ama gözlerim hep salondaki tek bir kişiyi arıyordu… Babamı…

Karşımda, yıllarını gazeteciliğe vermiş duayen gazeteci Habib Babar oturuyordu. Mesleği bana öğreten, haberin mutfağını gösteren, kalemin namusunu anlatan, ekran önündeki duruşun ne kadar önemli olduğunu öğreten ilk ve en kıymetli hocam… Benim canım babam…

Çocukluğumdan beri onun peşinden yürüdüm. Kimi zaman bir haber merkezinde sabahladım, kimi zaman kameraların arkasında dakikalarca nasıl çalıştığını izledim. Bir haberi yazarken gösterdiği titizliği, bir röportaj öncesi yaptığı hazırlıkları, insanlara yaklaşımındaki saygıyı yıllarca hafızama kazıdım. Belki de bugün aldığım her ödülün temelinde o yıllarda öğrendiğim disiplin, emek ve meslek aşkı yatıyor.

Bu ödül sadece bir başarı plaketi değil… Aynı zamanda bir emeğin, bir eğitim sürecinin, bir baba-kız hikâyesinin özeti gibi… Çünkü herkes bir meslek sahibi olabilir ama herkes mesleğini karakteriyle öğreten bir babaya sahip olamaz. Ben bu konuda hayatın en şanslı insanlarından biriyim.

Sahnede ismim anons edilirken hissettiğim heyecanı tarif etmek kolay değil. Ama ödülü aldıktan sonra babamın gözlerindeki gururu görmek, bütün alkışlardan daha değerliydi benim için. O an sanki yılların emeği gözlerimizin içinde konuştu. Belki kelimeler azdı ama duygular çok büyüktü.

Ardı ardına aldığım bu ödüller elbette büyük bir motivasyon kaynağı oluyor. Ancak beni en çok mutlu eden şey,başarılarımın, bana bu yolu öğreten babamın gözlerinin önünde gerçekleşmesi… Çünkü insan bazen aldığı ödülle değil, o ödülü kimin gururla izlediğiyle mutlu oluyor.

Bugün geldiğim noktada biliyorum ki, başarının arkasında yalnızca yetenek değil, doğru rehberlik, sabır ve inanmak var. Babam bana sadece gazeteciliği öğretmedi. Dik durmayı, mücadele etmeyi, pes etmemeyi ve her şartta işine saygı duymayı da öğretti.

Bu yüzden dün gece aldığım ödülü önce aileme, sonra birlikte yol yürüdüğüm ekip arkadaşlarıma ve en çok da canım babama ve anneme armağan ediyorum.

İyi ki benim babamsın…

İyi ki bana bu mesleği sevdiren ilk öğretmenim oldun…

Ve iyi ki en büyük alkışı yine senden duydum…

Almina Besra BABAR